Viva Vietnam!

Ik heb al even niks van me laten horen, maar hier is dan weer mijn langverwachte verslagje!
Zoals jullie weten reis ik nu zonder Bas.
Dat ik zonder Bas reis, betekent niet dat ik alleen ben. Je bent eigenlijk nooit alleen als je reist.
Iedereen is alleen, dus dan kan je samen alleen zijn!

Ik heb wel even getwijfeld of ik dit wel zou kunnen in m’n eentje omdat de eerste twee dagen alleen gewoonweg kut waren.
De eerste dag alleen vertrok ik van Vientiane naar Phonsavan. Ik liep naar het busstation toe, wat best ver uit het centrum was en daar aangekomen kwam ik erachter dat ik 4 uur moest wachten op mijn bus.

Nou moet je eerst wat weten over de bussen hier… Als je mij vraagt: Wat is nou typisch Laos?
Bussen die naar de klote gaan! Elke bus die ik heb genomen in Laos moest onderweg meerdere malen stoppen. De mensen daar zijn het wel gewend en pakken een hamertje en draaien wat schroefjes aan en dan kan je weer een uurtje vooruit.
Het was een busrit van 10 uur en duurde uiteindelijk een stuk langer. In de bus zaten geen westerlingen en het zat niet zo comfortabel dus ik had het niet zo naar m’n zin.
Ik kwam om 4 uur ’s nachts aan, in de middle of nowhere in een rotstadje met één straat.
Het was echt heel erg koud, en daar stond ik in mijn korte broek en hemdje.
Alles was nog gesloten, dus ik moest mezelf maar 2 uur warm houden door met mijn backpack op m’n rug een beetje rond te lopen.

Het stadje zelf was erg saai, maar de omgeving was prachtig en je hebt daar de Plain of Jars: Een zooitje gigantische potten waarvan niet bekend is wanneer ze zijn gemaakt en waarvoor ze werden gebruikt.
Ik wilde dus zo gauw mogelijk naar  Hi-Ha Hanoi, want ik was wel klaar hier. Toen kreeg ik ’s avonds te horen dat ik nog 2 nachten moest blijven, omdat die bus niet zo vaak ging.
En dan net als ik op het punt staat om de boel bij elkaar de schelden kom ik mijn beste maatjes uit Vang Vieng tegen waar ik super veel lol mee heb gehad bij het tuben.
Met de scooter zijn we een dorpje in gereden, waar volgens mij nooit iemand komt. De mensen spraken geen Engels, maar een oude man van 79 sprak Frans en gelukkig hadden we iemand mee die ook Frans sprak.

De oude man vertelde ons toen verhalen over de oorlog in Vietnam en hoe dat dan ging bij dit dorpje. Het ligt het meest gebombardeerde gebied van Laos. Het schijnt dat er nog elke dag explosieven worden gevonden die (nog) niet zijn ontploft, bijvoorbeeld door kinderen die er per ongeluk op stappen… erg naar.

Nu was het tijd om naar Vietnam te gaan. Ik keek hier al heel lang naar uit.
In de bus raakte ik al gauw aan de praat met een groepje, en dat waren ook meteen mijn maatjes de komende paar dagen.
Alle bezienswaardigheden in Hanoi had ik al heel gauw gezien, maar toch ben ik er 4 dagen gebleven.
Er is hier een super groot hostel, waar iedereen naar toe gaat en het is echt de perfecte plek om mensen te ontmoeten. In die 4 dagen tijd heb ik tientallen mensen ontmoet, met veel verschillende mensen gegeten, gedronken en veel uitgegaan.

Bij het hostel heb ik een trip geboekt naar Ha Long Bay. Dit is volgens mij een van de mooiste plekjes op aarde. Mooie witte stranden, een blauwe zee en prachtige rotsen. Hier zijn we wezen kajakken en dat was echt gaaf om te doen.
We sliepen ’s avonds op een soort cruise schip. Echt heel mooi voor Vietnamese begrippen!
Helaas heb ik mijn budget voor deze paar dagen flink moeten verhogen. Het bier is niet duur, je drinkt er alleen heel veel van met al die Engelsen! Het was een groot feest en daar stond ik dan lekker op het dak te springen met m’n hoogtevrees haha.