Ain't no mountain hight enough

Het is nu alweer een maandje geleden sinds mijn vorige blogje en weer eens tijd om te vertellen over mijn avonturen in het verre Oosten.
In mijn laatste stukje waren we in Sabah, Borneo gebleven en ik was bezig met allemaal tourtjes plannen.
Als eerste heb ik de trip naar het Kinabalu national park geboekt om de 4095,2 meter hoge berg Kota Kinabalu te beklimmen. Dat was voor de volgende dagen volgeboekt dus ik moest nog iets anders zoeken om te doen in Kota Kinabalu.
Gelukkig had je ten noorden van de stad een paar mooie eilandjes om te gaan snorkelen.
Dat was echt supermooi, erg veel vissen en heb zelfs nog tussen haaien gesnorkeld.
Het waren gewoon kleintjes en die zijn volgens mij vrij ongevaarlijk.

Verder was het ook nog het eind van het Chinees Nieuwjaar, een feest dat 15 dagen duurt, en dit werd groots gevierd met parades, liondances en een gezellige markt.
De dag voor het beklimmen van de berg was ik toch wel zenuwachtig, omdat ik op internetforums had gelezen dat het erg zwaar kan zijn en mijn conditie is er sinds Zuid-Thailand niet bepaald beter op geworden met al dat luieren op het strand.

Toen ik bij de berg aankwam kreeg ik mijn gids Lucy toegewezen, een oud vrouwtje dat de berg 3x per week op gaat als gids en vroeger werkzaam was als porter.
Een porter is iemand die tegen betaling spullen voor anderen naar boven brengt, bijvoorbeeld zware tassen en backpacks of misschien eten en drinken voor het kamp op de berg.
Ongelofelijk hoe deze mensen op hun Converse Allstars tassen van 40kg op hun rug nemen en het voor anderen naar boven sjouwen.
Ik ging lekker enthousiast de berg op want het was een mooie dag, maar kwam er al gauw achter dat hoe hoger je ging hoe moeilijker het wordt om te ademen.
Je begint rond een uurtje of 10-11 in de ochtend en dan ga je alsmaar omhoog.
Rond een uurtje of 4-5 kom je dan aan in Laban Rata, een kampje met een hostel op ongeveer 3200m hoogte waar je lekker wat kan eten en kan genieten van het uitzicht.
Op dat punt zit je namelijk al ver boven de wolken dus het is een beetje alsof je in het vliegtuig zit.
Toen moest ik rond 8 uur naar bed, iets wat ik denk al 10 jaar niet meer heb gedaan :P
Het laatste stuk naar de top deden we namelijk rond half 3 ’s nachts, op die manier zouden we namelijk op tijd aankomen voor de zonsopgang.



In het donker moest ik dan met een zaklampje mezelf omhoog trekken met touwen, gekleed in een warme sweater, lange broek, handschoenen en een muts omdat het op die hoogte tegen het vriespunt is.
Eindelijk aangekomen bij de top was ik toch wel heel trots, het was een beste uitdaging en ben erg blij dat ik het gedaan heb want de beloning was een prachtige zonsopgang op 4095 meter hoogte.
Naar beneden ging nog vrij snel, maar je knieën krijgen het wel zwaar te verduren.
Om even bij te komen ben ik op de terugweg naar de stad nog langs de Hotsprings geweest.

Twee dagen later had ik natuurlijk ontzettende spierpijn in mijn benen, maar ik ben natuurlijk een bikkel! Ik had hier ook weer afgesproken met de twee Zwitserse meiden die ik al sinds Vietnam ken.
Samen gingen we door naar een rehabilitatie centrum voor Orang Utans.
Niet omdat ze elk weekend om crack zitten te bedelen op het centraal station, maar omdat deze arme beesten hun ouders zijn kwijtgeraakt en niet goed kunnen functioneren in het wild.
Om ervoor te zorgen dat ze niet uitsterven leren ze in dit centrum om voor hun eigen eten te zorgen en hoe ze kunnen klimmen en slingeren.
Twee keer per dag worden de apen die voorbij het eerste stadium van rehabilitatie zijn op een platform gevoerd en wij als toeristen kunnen dat van een afstandje bekijken.

Eerst word je getrakteerd op een show van andere makaakjes, schaamteloos soms.
Daarna komt er opeens een grote oranje aap op het lekkers aangeslingerd, en begint het fruit lekker op te peuzelen.
Ze blijven dan nog even rondhangen en een beetje kijken naar die gekke mensen die hem of haar zo interessant vinden en daarna gaan ze er weer vandoor om nog meer eten te zoeken.
Wij bleven nog even bij het bezoekerscentrum hangen voor een informatief filmpje over de Orang Utans en toen we buiten kwamen hing er opeens één aan het dak van het centrum.
Zo ver uit het bos horen ze eigenlijk niet te zitten dus ze was stiekempjes ontsnapt.
De rangers daar waren niet echt “amused” en gingen erachteraan terwijl het beest koppig over het dak rende. Voor ons was het natuurlijk hilarisch als zo’n beest nog geen meter van je af een beetje gek zit te doen.

Na dit tripje ging ik met Nadine en Sabine door naar Semporna. Vanaf dat plaatsje kan je duiktrips boeken naar de verschillende eilanden in de omgeving.
Na aankomst heb ik eerst m’n kopje laten kaalscheren bij de moskee. Ik wilde het kort, en ik kreeg het ook echt kort. Er zat amper een halve millimeter haar op mijn hoofd, maar dat groeit wel terug natuurlijk.
Ons verblijf was een hostel midden op zee. Met een bootje werden we naar een mooi resort gebracht ongeveer 15 minuten van de kust. Overal hangmatten en chillhoekjes en ze hebben een mooi rif om het bouwwerk heen om lekker te snorkelen.
Ze hadden een mooie aanbieding voor 4 duiken de volgende dag dus samen met Nadine gingen we de onderwater wereld weer bezoeken.
Het eiland waar ik graag wilde duiken was helaas volgeboekt voor die week, dus ik moest het maar doen met een ander eiland.
Helaas viel dit heel erg tegen. Slechte zichtbaarheid en veel vissen die je vaak genoeg ziet tijdens het snorkelen. Het blijft nog wel een leuke dagbesteding, ben denk ik wel een beetje verwend wat het duiken betreft.



Dit was mijn laatste tripje in Borneo en op de 9^e vloog ik naar Jakarta, Indonesië.
Weer zo’n enorme hoofdstad met een enorm contrast tussen arm en rijk. In de ene straat zie je prachtige gebouwen en winkels en in de andere straat zie je overal krotjes en kraampjes en vuil op straat. In het mooie gedeelte ging ik een beetje ronddwalen en ben nog een paar keer naar de bios geweest.
Op een avond ontmoette ik 2 gasten en we besloten om uit te gaan in Jakarta en namen wat Indonesiërs met ons mee.
De club heette Stadium en het was echt heel groot en modern met vette dance tracks.
Schijnt dat het feest er van donderdag tot maandag non-stop doorgaat. Zelf had ik het om een uurtje of 6 wel weer gezien.

Ik wilde nog wel meer zien van Java, maar de afstanden waren me veel te groot, dus in plaats van een busreis richting Bali van 26 uur boekte ik maar weer een vliegticket.
Vlucht verliep soepeltjes en toen ik klaarstond om mijn bagage op te pikken kreeg ik de schrik van mijn leven.
Mijn tas lag niet op de band! Ik bleef gewoon rustig en moest uiteindelijk een formulier invullen.
Ze zeiden dat ik ’s avonds maar even moest bellen. Ik wist al hoe dat zou gaan, dan bel je en dan krijg je iemand aan de telefoon die je niks verder helpt of zelfs geen woord Engels spreekt.
Ik besloot nog even rond te hangen op het kleine vliegveld, want er kwamen nog meer vluchten uit Jakarta diezelfde dag.
Twee uur en twee arrivals verder verschijnt mijn tas opeens en ik was natuurlijk dolgelukkig.
Dat kan je ergste nachtmerrie zijn als je tas weg is, omdat alles wat je hebt daar in zit natuurlijk.

Maar goed, in Bali werd ik weer herenigd met mijn maatjes Nadine en Sabine.
Zij hadden een mooie kamer geregeld in het uitgaanscentrum van het eiland.
Elke avond waren er dikke feesten en veel gezelligheid. Overdag valt er niet heel veel te beleven.
Je kan er heel goed shoppen, alleen het afdingen is hier echt een gedoe want ze vragen altijd 10x zoveel als dat het waard is. Je weet dat je het uiteindelijk voor een tiende van de prijs kan krijgen, maar dat gaat je tijd kosten omdat je het irritante spelletje steeds weer mee moet spelen.
Ik noem vaak gewoon mijn prijs, beginnen ze het spelletje dan loop ik weg en misschien komen ze achter me aan, misschien niet. Anders probeer ik het bij een ander die wel geld wil verdienen, hard zijn!



Ik sprak Bas een paar keer via de mail en hij was bijzonder positief over de Gili Islands, 3 superkleine eilandjes bij Lombok. Hij vertelde me dat dit zijn favoriete plek ooit was en dit was voor mij genoeg.
Ik boekte gauw mijn tickets en kwam na een vermoeiende reis aan op het grootste eiland van de 3, Gili Trawangan.
De eilandjes zijn zo klein dat je er binnen anderhalf uur helemaal doorheen kan lopen. Er zijn ook geen auto’s en scooters op het eiland dus dat is echt geweldig als je net uit Bali komt.
Het was tegen die tijd alweer iets van een maandje geleden dat ik en Bas weer onze eigen kant op gingen dus we hadden elkaar veel te vertellen.
Op de Gili’s was het eigenlijk een beetje luieren op het strand en snorkelen.
Ik was erg onder de indruk van het snorkelen hier, de zichtbaarheid onder water was tussen de 15 en 25 meter. Elke dag hadden we schildpadden gezien en hebben ook wat onderwater foto’s gemaakt.
Ook zijn we nog een keertje gaan duiken daar en ook dit was geniaal.
We hadden reuzenschildpadden gezien, een soort octopus, kreeften en stingrays en nog veel meer. Het was ook mijn laatste duik deze reis en ze hadden een dvd van ons gemaakt onder water dus we besloten die te kopen.

We hadden hier ook een hele leuke groep mensen waar we de hele dag een beetje mee zaten te hangen. Twee Canadezen zagen het wel zitten om met ons mee te gaan naar Lombok om daar een beetje rond te scheuren op de scooter.
Onderweg zie je allemaal kinderen spelen en iedereen zwaait naar je en de kinderen willen je een high five geven. Echt een bijzonder vriendelijk volk in sommige plaatsen.
Het scooteren beviel ons prima, dus we besloten op Bali dat we een eigen scootertje wilden voor een paar dagen om een beetje van strand naar strand te gaan.
Helaas probeert de politie hier daar geld aan te verdienen door boetes uit te delen aan mensen die zonder rijbewijs rijden. Natuurlijk word ik ook gepakt en hij laat weten dat hij om te kopen is. Hij stelde 18 euro voor, maar 4 euro vond ik wel weer genoeg. Fijne dag nog!



De Canadezen hadden hun laatste avond hier en we besloten maar eens goed uit te gaan.
Het was een leuke avond en iedereen had weer genoeg op, ook ik.
Ik had op een gegeven moment weer te diep in het glaasje gekeken en besloot maar lekker naar bed te gaan. Op een gegeven moment word ik wakker met gierende mensen in de kamer en een masseuse/hoer die aan mijn teen staat te trekken.
Hadden de jongens de goedkoopste, lelijkste en dikste hoer van Indonesië van 50+ 4 euro betaald om mij wakker te pesten (En verder niks dus!). Geen prettige manier om wakker te worden, een hoer die op je rug staat te dansen terwijl de jongens Happy Birthday zongen.. Ik kon er natuurlijk wel om lachen, het was een goede grap. Wel een erg laat verjaardagscadeau aangezien mijn verjaardag 3 maanden terug was.

Dit waren mijn avonturen van de afgelopen paar weken. De tijd vliegt en voor ik het weet zit ik in het vliegtuig richting Amsterdam. Niet te geloven dat er alweer 6 maanden voorbij zijn. Over iets meer dan een weekje vlieg ik naar Singapore voor een paar dagen. Daarna vlieg ik rechtstreeks naar Nepal waar ik waarschijnlijk 2 weekjes blijf.
Mijn laatste maandje reis ik door Noord India. Op 23 mei is het dan alweer tijd om naar huis te gaan.
Ik ga nog maar even lekker genieten hier en gekke dingen beleven om weer een stukje over te schrijven.

Iedereen weer bedankt voor de berichtjes en ik heb ook weer wat nieuwe foto’s voor jullie online gezet. Tot de volgende keer!

Okeelaat!