Stad en jungle

In mijn laatste blogje was ik nog aan het eilandhoppen en aan het niksen. Ik moet zeggen dat in de 2 weken daarna niet veel veranderd is, maar ik ga jullie toch weer even vervelen met mijn ervaringen in het verre oosten.

We waren gebleven in Ko Phi Phi… Hierna gingen we door naar een van de grotere eilanden van Thailand, genaamd Ko Samui.
In het minibusje erheen ontmoetten we een groepje van vier Engelsen die net klaar waren met school en er een jaartje tussenuit wilden.
Aangekomen in het overstap plaatsje richting Samui haalden we flink wat bier voor op de nachtboot naar het eiland. We hadden geen slaapplek want die waren allemaal bezet, dus we besloten het met z’n zessen maar even bont te maken.

Op de boot werden we al aangesproken door een vrouwtje dat wat hutjes aan het strand aanbood en dat leek ons allemaal wel wat, dus dat was al geregeld.


Samui is zoals ik al zei een groot eiland met verschillende stranden en plaatsjes. Er was genoeg om te doen, maar eerst moesten we van de zware avond hiervoor even uitrusten op het strand.
Het leek Bas en mij ook wel leuk om weer een Muay Thai training te doen. (Thaiboksen)
Was wederom erg leuk om te doen, maar toch wel heel zwaar. Het plan was om dit een paar dagen achter elkaar te doen, maar de spierpijn weerhield ons daarvan :P

Met de Engelsen zijn we een paar keer naar het echte feest-gedeelte van het eiland gegaan en dit was erg gezellig! De emmers met drank vlogen weer om onze oren en we gingen tent in tent uit om onze Europese dance moves te showen.

Om de rest van het eiland te verkennen huurden Bas en ik weer een scootertje. We hadden een rondje gemaakt om heel het eiland met wat tussenstops om een lekkere shake te halen en om gewoon wat rond te dwalen.
In de avond gingen we met de scooter richting de bioscoop om Avatar te gaan bekijken, eens kijken waar die hele hype nou vandaan komt. Inderdaad een heel leuke film, mooi gemaakt.

30 Januari zat er al weer aan te komen, de datum van het eerstvolgende Full Moon festival.
Met de boot vertrokken we richting Koh Phangan, waar ik met O&N ook ben geweest.
Dit is toch wel het party centrum van Thailand als je het mij vraagt.
Ze hebben altijd wel een excuusje om te feesten. Natuurlijk zijn er de beroemde Full Moon festivals, maar de week ervoor en de week erna hebben ze een Half Moon feest, een trance feest in de jungle.
Verder is er ook nog een Black Moon feest en is er bijna elke avond wel een pool-party.

Op dit eiland hadden we afgesproken met Nadine en Sabine, de 2 Zwitserse meiden die we uit Vietnam kenden en waar ik O&N mee gevierd had.
Al gauw hadden we een gezellig groepje daar om onze dagen mee door te brengen.
Op de avond van het festival zouden we met een partyboot richting het feest gaan, maar door klachten van de andere restaurants en barretjes dat de organisatoren hun klanten af zouden pikken ging dit helaas niet door.
Als je als westerling wil concurreren met de locals hier kan je maar beter op passen. Ze kunnen op zakelijk gebied erg fel zijn en er is zelfs zoiets als een maffia aanwezig op dit eiland.
Erg jammer dus dat dat niet doorging. Om het nog even erger te maken kregen we ’s avonds een stroomstoring, dus geen muziek om er even in te komen.
Toen kregen we het nieuws dat de bodypaint waar iedereen mee besmeurd is was uitverkocht. (Suf, maar we willen toch niet achterblijven he?)
En dan denk je dat je het ergste hebt gehad, begint het in een keer ongelofelijk hard te regenen, dus het hele feest viel letterlijk in het water.

Toch maar een taxi genomen in de regen nadat de elektriciteit het weer deed en aangekomen bij het appartement van onze Engelse matties was de regen alweer over.
Zij hadden nog genoeg bodypaint liggen,en we hadden genoeg inspiratie om ons onder te kliederen.
Het feest zelf was super gezellig, mede omdat ik Bas binnen 5 minuten kwijt was zoals gepland. (Gapje bas :P)
Uiteindelijk kwam ik hem pas rond een uur of 6-7 ’s ochtends tegen, helemaal verstrooid.
Het feest was om een uur of 9-10 nog steeds aan de gang en daarna zou er zelfs nog een afterparty zijn van 12 tot… laat.

Ons werd het even te veel, dus rond 11 pakten wij een taxi om vervolgens lekker te gaan zwemmen bij ons eigen strandje.
De laatste paar dagen hebben we eigenlijk niet zo veel gedaan. We hadden een leuk groepje om mee te zitten en te kletsen en dat was genoeg voor ons.
We zijn nog wel een keer goed verdwaald geweest nadat we van de zonsondergang hadden genoten vanaf een bar op Mushroom Mountain, maar uiteindelijk waren we na een wilde taxi rit veilig thuisgekomen.
Een dag voordat we naar Maleisië zouden vertrekken werden we overgehaald om toch maar te blijven voor een Half Moon feestje in de jungle.
Ook dit was weer een erg leuk feestje, een aparte ervaring om zo te feesten in de jungle met erg mooie decoraties.

Nu was het toch echt tijd om richting Maleisië te gaan. Met zo’n akelig minibusje dat was volgepropt met 12 man gingen we zonder problemen de grens over, om maar weer door te gaan met de volgende bus.
Uiteindelijk hebben we er 24 uur over gedaan om in Ipoh aan te komen.
Mijn eerste indruk was toch wel wow… het is allemaal echt een stuk moderner dan Thailand en de Maleisiërs gaan veel georganiseerder en efficiënter te werk.
Ook het hele straatbeeld is anders en mooier.

Onze volgende bestemming was de Cameron Highlands. Gedurende het hele jaar is het in Maleisië gemiddeld 30 graden en is er niet echt een regenseizoen, het kan namelijk elke dag vallen.
Op de Highlands was het net even wat anders. ’s Avonds koelde het er flink af en kon je het zelfs koud krijgen. Gelukkig was er elke avond een kampvuur bij ons guesthouse, waar we in een kring gezellig konden kletsen.
Dit plekje is ideaal om te hiken, dus wij kozen een mooie route uit om lekker te gaan wandelen in het bos en hebben daarna nog even gechillt bij een waterval.
Verder hebben we hier ook nog een leuk tripje gemaakt naar alle interessante bezienswaardigheiden hier. (Ja, we doen meer dan alleen zuipen!)
Met een jeep zijn we een stuk off-road de jungle in gereden, wat door de modder nog al moeilijk ging en na een toch van ongeveer een uur kwamen we terecht bij de grootste bloemsoort ter wereld.
Verder zijn we nog langs een theeplantage geweest en hebben we nog een bezoekje gebracht aan een butterfly farm, waar ze gek genoeg allemaal soorten dieren hadden waarvan we er een aantal mochten vasthouden.



Na de Cameron Highlands gingen we door naar iets waar ik al een tijdje naar uitkeek: Kuala Lumpur, de hoofdstad van Maleisië.
Hier zie je echt wat een Multi-culti dit land heeft. Heel veel Chinezen en Indiërs tussen het Maleisische gepeupel.
Er zijn dus ook verschillende invloeden van de religies terug te zien in de stad en de architectuur.
Het land is overheersend islamitisch, maar ik denk dat ze hier toleranter zijn tegenover andere geloven dan in Europa.
Wel apart dat een gesluierde vrouw op de markt zich een hoedje schrok vanwege mijn naaktheid!
Ik droeg namelijk een hemd. Kwam ook nog bij dat m’n gulp openstond. Mja, da ken beure he!?
Het is echt een prachtige stad met veel grote gebouwen, veel mensen en toch een rustig sfeertje.

Er zijn wijken met supergrote shoppingmalls, leuke straatjes waar de Chinezen hun lekkernijen verkopen en mooie parkjes om even weg te smelten.
In de stad heb ik even wat inkopen gedaan, wat nieuwe kleertjes en nieuwe Converse pattas.
Verder wat rondgedwaald in de stad en eigenlijk gewoon aapjes kijken en genieten van deze wereldstad.

Erg mooi waren ook de Patronas torens, een soort twin towers. Overdag is het mooi, maar ’s avonds is het prachtig verlicht.
In de avond waren we nog naar een vrij prijzig hotel gegaan om van bovenaf de torens te bewonderen.
Het uitzicht was ter hoogte van de brug die de twee torens verbindt.
Kuala Lumpur is ook de stad waar ik weer afscheid nam van Bas.
Hij was met me meegegaan naar KL om een visum te regelen voor Indonesië, dus hij is daarheen vertrokken en ikzelf had op Valentijnsdag een vlucht naar Borneo.



Ik heb veel goede verhalen gehoord over Borneo en keek er ook erg naar uit, maar helaas had ik de eerste week behoorlijk veel regen waardoor het lastig was om leuke tripjes te doen.
Ook was vrijwel alles gesloten i.v.m. het Chinees Nieuwjaar, wat schijnbaar 15 dagen duurt…
Toch heb ik er het beste van gemaakt en met wat mensen in het hostel gekletst.
Ik ben nog richting een wildlife centre geweest waar ze op een platform fruit neerleggen voor de Orang Utans. Van een afstandje zou je deze bedreigde beesten mogen bewonderen, maar helaas voor de bezoekers is het nu het seizoen dat de beesten zelf makkelijk fruit in de jungle kunnen vinden dus ze kwamen helaas niet opdagen.
Ik vond het aan een kant wel jammer, maar ik heb nog genoeg andere kansen om de mensaapjes te bezoeken. Ik denk dat het alleen maar goed is dat die beesten niet meer afhankelijk zijn van het eten dat ze gegeven word door de medewerkers van het park.

Verder had ik van Bas nog een tip gehad om het Bako National Park te bezoeken. Het is een mooi park met veel regenwoud en mooie stranden.
Heb dan ook vele kilometers door de jungle gelopen en veel aapjes gespot.
Lief van een afstandje, maar hoef ze niet bij me in de buurt te hebben.



Momenteel verblijf ik in Kota Kinabalu, helemaal aan de andere kant van Borneo.
Ik ben nu nog even aan het opzoeken wat ik allemaal wil doen hier.
Maleisie is wat eten en accommodatie betreft vrij goedkoop, maar de tourtjes zijn allemaal behoorlijk duur en ik zit toch met een budget.
Ik ben van plan om de 4000 meter hoge berg Kota Kinabalu te beklimmen in 2 dagen, ik zou graag nog een jungle trekking willen doen en graag nog duiken bij Sipadan.

Ik heb laatst een zooitje foto’s van zuid-Thailand en Maleisie geupload, maar nu nog een paar van Borneo en Kuala Lumpur. Dus als je zin hebt dan kan je die ook even bekijken.

Okeelaat!