A Whole New World

Ik kom de trein uit en adem diep in. Een mengsel van kots, pis en poep word verwerkt door mijn reukorgaan. De temperatuur is 49 graden. Mensen hangen aan mijn arm om me hun fiets-taxi-geval in te sleuren. Koeien, buffels en geiten lopen overal los.

Ik ben in India.

Poeh, nou moet ik er voor dit blogje wel even goed voor zitten. Sinds mijn laatste verhaaltje ben ik namelijk al weer 3 landen verder en heb ondertussen al weer veel dingen meegemaakt.

In Indonesië nam ik voor de laatste keer afscheid van Bas. De moeder van Bas kwam voor een korte vakantie langs om samen wat highlights te bekijken van Indonesië en ik ging bleef nog heel even op Bali met Nadine en Sabine.
Heel vreemd om afscheid te nemen als je weet dat je elkaar pas thuis weer ziet… thuis…
Na nog een paar keer goed feesten in Bali nam ik ook voor de laatste keer afscheid van de twee meiden en stapte ik op het vliegtuig richting Singapore.

Dit is meteen al een heel andere wereld in Zuidoost Azië, het westen in het oosten.
Alles op het vliegveld is hartstikke modern en goed georganiseerd, met het openbaar vervoer ga je naar de plek waar je verblijft en dan even een plan maken voor de komende paar dagen.
Singapore ga je niet bezoeken voor de cultuur en er is weinig bijzonders te beleven.
Toch is het een geweldige stad om in rond te dwalen. Be amazed!
Ik verbleef in het mooiste, schoonste (en duurste) hostel tot nu toe, waar ik heel veel mensen ontmoette. Overdag was het vooral rondlopen tussen de wolkenkrabbers, verdwalen in de shoppingmalls en heel veel foto’s nemen van het uitzicht op de skyline.

Het openbaar vervoer is super goedkoop en het is heel makkelijk om overal te komen. Ik ging eigenlijk een beetje de hele stad door zonder doel, gewoon een beetje ronddwalen met een kaart bij de hand.
Het verkeer is eindelijk weer normaal, de straten zijn superschoon en het volk kijkt totaal niet raar op van westerlingen.
In Singapore moet je altijd wel goed op de hoogte zijn van wat wel of niet mag. Je mag bijvoorbeeld niet zomaar de straat oversteken als het niet staat aangegeven. Eten en drinken in de metro en je krijgt een boete van 500 dollar. Op de verkeerde plek een sigaret op steken gaat je 1000 dollar kosten.

Het weer is best aardig, maar wel behoorlijk vochtig. Lekker van het zonnetje genoten in de prachtige Botanical Gardens, een parkje vol met mooie planten en bomen. Met een mango ijsje en een lekker muziekje rustig wandelen en nadenken over wat er de afgelopen maanden is gebeurd en wat er nog gaat komen, het is nog niet over natuurlijk.
Een van de hoogtepunten van Singapore is de dierentuin. Een prachtig park met veel dieren, allemaal goed verzorgd. De dieren zien er gelukkig en gezond uit en het is gewoon een heel bijzonder park.
Je komt binnen en er lopen al wat vreemde aapjes los. Orang Utans slingeren boven je hoofd, verderop loopt een kangoeroe los ergens op te kauwen. Erg leuk om zo dichtbij te kunnen komen.

Na 3 volle dagen Singapore was het tijd om Nepal te gaan. Een lange vlucht richting Delhi, waar ik 6 uur moest wachten op mijn vlucht richting Kathmandu, de hoofdstad van Nepal.
In Kathmandu kreeg ik alvast een voorproefje van India. Het is echt wel even wat anders dan waar ik tot nu toe geweest ben.
Het verkeer is nog even wat gestoorder, koeien en geiten lopen overal op straat en het is ook wel armer dan de landen waar ik tot nu toe ben geweest.
De straten zijn ontzettend kleurrijk, de mensen lopen hier niet in zwart. De vrouwen dragen mooie felle jurken in rood, roze, geel, groen en noem maar op.
Het Hindoeïsme zie je overal terug, kleine tempeltjes, afbeeldingen en standbeelden.
Samen met wat Polen kregen we een kleine tour door de stad en vertelden ze ons van alles over het Hindoeïsme en over de goden en rituelen.

Wat heel veel mensen naar Nepal trekt zijn de trekkings door de bergen en de Himalaya.
Omdat ik al niet zo veel tijd had voor Nepal besloot ik een georganiseerde trek te doen in de bergen bij Pokhara.
Op mijn eerste dag daar was het weer feest: alweer een nieuwjaarsfeestje voor mij, de vierde!
Na het gewone Nieuwjaar, Chinees Nieuwjaar en het Balinees Nieuwjaar was nu Nepal aan de beurt.
Het werd gevierd met een kermis, veel lekker eten en mooi vuurwerk.
Daarna was het tijd om te beginnen met mijn 7-daagse trek door de bergen.

Samen met mijn gids Shanker ging ik berg op, berg af zo’n beetje 5 uur per dag van dorpje naar dorpje. Het was wel vrij zwaar maar wel goed te doen. Het kon lekker op mijn eigen tempo en onderweg kon je lekker uitrusten en een flesje water kopen.
Elke avond wel erg vroeg naar bed, rond een uur of 6-7. Er was geen elektriciteit ’s avonds en na een zware dag had je ook niet veel anders te doen. Ik had helaas geen boek meegebracht omdat ik niet teveel spullen mee wilde sjouwen, dus ik had alleen m’n Ipod om mezelf te vermaken.
Elke dag verbleven we tussen de 2000-3000m hoogte en het hoogste punt waar ik was geweest was op ongeveer 3200 meter hoogte.
Vanaf de bergen had je een prachtig uitzicht op de Annapurna bergen in de Himalaya. Mooie witte pieken van ongeveer 8000 meter hoog, schitterend!

In een van de dorpjes zat ik samen met een groepje te kletsen en een van de gasten was jarig.
Hoe ga je dit nou vieren in de bergen? We bestelden lekker pannenkoeken met jam, staken wat kaarsjes aan en dronken thee.  Toch heel wat anders dan een groot feest geven met 10 kratten bier, slingers en hapjes.
Om jezelf bezig te houden ga je lekker kaarten en schaken, simpele maar leuke spelletjes.
Het was waarschijnlijk ook de laatste keer dat ik mijn warme kleren aan hoefde te trekken, ’s avonds is het op die hoogte natuurlijk behoorlijk afgekoeld.
Het eten is hier ook geweldig en met veel Tibetaanse invloeden. Ik wist eigenlijk nooit wat ik bestelde, ik wees wat aan op de kaart en dan was het maar afwachten.
Alle maaltijden lijken behoorlijk op het Indisch eten, maar Indisch is nog wel een stukje beter.

Mijn laatste paar dagen in Nepal besloot ik in Kathmandu te blijven omdat ik daar nog niet veel van had gezien. Graag had ik nog een safari gedaan in Chitwan, maar dat zat er helaas niet in.
Kathmandu vond ik ook prima, gewoon een beetje ronddwalen en wat souvenirtjes kopen.
Mijn visum voor India had ik daar ook geregeld en het was tijd om naar het 9^e en laatste land te gaan van deze reis.

Het duurde zo’n beetje 24 uur voordat ik in Varanasi was aangekomen, een ellendig lange reis.
Gelukkig wel met wat tussenstops waar ik wat Chai kon drinken en Samosa’s kon eten met wat Indiërs, en in het laatste stuk van de reis ontmoette ik een Engelse gast die ook naar Varanasi ging.
Ik was al vrij goed geïnformeerd over India, iedereen zegt dat het vies is en het er stinkt. Het volk kan heel opdringerig zijn en het is er warm.
Ik beschouwde mezelf wel een beetje als een ervaren reiziger na 7 maanden en verwachtte ook niet echt een cultuurshock.

Ik moet ook zeggen dat ik ook niet geshockt ben door India. Wel zijn alle verhalen waar…
Ik kom de trein uit en adem diep in, een mengsel van kots, pis en poep word verwerkt door mijn reukorgaan. De temperatuur is 49 graden. Mensen hangen aan mijn arm om me hun fiets-taxi-geval in te sleuren. Koeien, buffels en geiten lopen overal los.

Ik ben in India. And loving it!

Samen met de Engelse jongen die ik in de trein had ontmoet gingen we naar een populair en goedkoop guesthouse in de stad. We kwamen erg vroeg aan en gingen meteen even wat eten in het rooftop-restaurant waar we meteen al met veel mensen aan de praat raakten.
Met een klein groepje gingen we toen even door de stad dwalen en het echte India ervaren.
Maar toen we dichter bij het middag uur kwamen werd het bijna ondraaglijk heet dus elk uur maakten we een stop bij een restaurant waar ik mijn nieuwe verslaving ontwikkelde: een ijskoud mango sapje.

Varanasi, de city of life. De heiligste plek in India. Het Mekka van de Hindoes.
Pelgrims komen hier om hun zonden van zich af te wassen in de rivier de Ganges.
Oude mensen komen hier om te sterven, want doodgaan in Varanasi betekent dat je de cyclus van leven en dood doorbreekt en niet meer reïncarneert wat Varanasi het kloppende hart van het hindoe universum maakt.
Het water in de Ganges heeft 3000x zoveel bacteriën als het maximaal toegestane aantal voor water om veilig in te zwemmen.
Mensen wassen zich erin, drinken ervan en er liggen dode mensen in de rivier.

Mensen worden hier publiekelijk gecremeerd bij de Burning Gahts aan de Ganges en elke dag worden er meer dan 200 mensen verbrand, 24 uur per dag.
Sommige mensen worden niet gecremeerd, bijvoorbeeld baby’s en heiligen omdat die al puur zijn.
Aan deze lijken wordt een steen gebonden en worden daarna in de rivier gekukeld.
In een boottochtje over de Ganges mocht ik dus getuige zijn van de crematies en zag zelf nog een lijk dobberen een endje verderop.

Door de hitte zit eigenlijk iedereen de hele dag in het rooftop-restaurant van ons guesthouse.
Het is elke dag tussen de 43 en 47 graden en dus niet zo prettig om even te gaan wandelen.
Dit is aan een kant wel vervelend, maar aan de andere kant wel heel gezellig.
Iedereen zit met elkaar te kletsen, te klagen over het weer en te genieten van het heerlijke Indische eten. Ik heb hier ook al veel vrienden gemaakt.

In mijn reisplan voor India waar ik zo hard aan gewerkt had was het de bedoeling dat ik hierna door ging naar Mumbai, door Rajasthan naar Agra en Delhi. (voor de mensen die er een beetje verstand van hebben)
Het is nu nog april, en in mei word het nog een stuk heter in India. De gebieden waar ik heen wil zijn de heetste gebieden in India, in de heetste tijd van het jaar. Ik dacht dat ik wel aan hitte zou kunnen wennen na 7 maandjes in Azië maar dit is gewoon niet mogelijk. Temperaturen lopen daar op tot boven de 50 graden.
Ik hoorde dat het heter is dan in xx jaar en heb me zelfs laten vertellen dat er een hittegolf is.

Ik heb sinds vandaag mijn plan gewijzigd en ga naar de wat koelere hill stations in het verre noorden aan de Himalaya, waar het een stuk draaglijker is. Heb 2 Engelsen ontmoet die daar heengingen en daar met hun afgesproken.
Helaas kan ik dus niet naar Mumbai waar ik na het lezen van Shantaram heel erg naar uitkeek, maar door de hitte kan je er gewoon niet van genieten en veel toeristen en potentiële vrienden zal ik in die hele omgeving niet tegenkomen.

Dit was dan mijn op een na laatste reisblogje van de reis. Zeven maanden zitten er nu op en het is echt aftellen. Ik heb er vrede mee om straks weer thuis te komen en kijk er naar uit iedereen weer te zien.
Bas komt iets later thuis dan mij, die heeft het super naar zijn zin in Australië.
Over iets meer dan 3 weekjes zal ik nog een mooi laatste blogje voor jullie schrijven met mijn laatste ervaringen in India en een terugblik op de reis.

Een bedankje aan mijn trouwe lezers en voor de geïnteresseerden nog een zooi foto’s van de beschreven plaatsen.

Okeelaat!