Saigon, baby!

Ik loop op straat. Een meisje glimlacht naar me en vraagt of ze een foto van me mag nemen.
Tuurlijk! Ze blijft me volgen en even later vraagt ze: Massage? Massage? No thank you…
Toch blijft ze met me mee lopen en houdt maar niet op: fuck you one hour!? Fuck you one hour!?
No, fuck YOU one hour!
Welkom in Saigon.

Maar Saigon is meer dan alleen de hoertjes op straat. Grote gebouwen, overal lichtjes, duizenden scooters en honderden straat verkopers met gekopieerde boeken en dvd’s.
Laat ik eerst even verder gaan met waar ik in mijn laatste blog was gebleven.

In Dalat had ik afgesproken met twee meiden die ik in Hoi An had ontmoet. Ik ging eerst even op eigen houtje de stad verkennen. Dalat is een mooi stadje in de bergen en het ziet er allemaal uit, heel modern.
Als ik het zo zie vind ik alles in Vietnam wel behoorlijk modern. Je zou bijna niet meer kunnen zien dat hier in Vietnam nog niet zo heel lang geleden een vreselijke oorlog is geweest.
Overal zie je mooie nieuwe gebouwen en overal word de weg geasfalteerd en worden er nieuwe hotels en winkels gebouwd.

Met een van de meiden had ik me nog opgegeven voor een dagje Rockclimbing. Dit was erg leuk, maar wel heel erg moeilijk. Er werd ons verteld dat het voor beginners was, maar dat betwijfel ik eigenlijk. Uiteindelijk bleek het dat het een dagje hiken en rotsklimmen was, dus we waren wel de hele dag op pad. In de middag ook nog lekker wezen picknicken bij een waterval.



Na Dalat gingen we naar het badplaatsje Mui Ne om lekker op het strand te bakken. Onze bus ging om 7 uur en natuurlijk word ik wakker om 6.46… In recordtempo m’n spullen gebakt, kamer betaald, taxi genomen naar de andere kant van de stad en ik was op de seconde af op tijd! Gelukkig.
Eindelijk had ik het “slechte” weer van het noorden nu echt verlaten en kon ik lekker op het strand liggen en even 3 dagen niks doen.
Niet helemaal waar, want we hebben nog een tripje geboekt naar de Sand Dunes van Mui Ne, een soort woestijn gebied, niet ver buiten het stadje. Grote rode en witte zandvlakten, perfect om wat coole foto’s te maken zoals Bas al had gedemonstreerd.
’s Avonds zagen we de volle maan opkomen en was er een kleine full moon party in een van de barretjes in Mui Ne. De hele avond happy hour voor mojito’s, dus we namen het er maar weer van!



Toen ik al lekker verbrand was van het zonnen leek het me een goed idee om verder te gaan naar Ho Chi Minh City. That’s Right… Saigon, baby!!!!!
Wat een stad zeg, erg levendig en modern. Een mooie stad waar je lekker kan rondlopen en genieten van alles om je heen. Of het nou de winkeltjes zijn of de kraampjes op straat, het lekkere weer of het nachtleven, Saigon vind ik helemaal geweldig. Natuurlijk komt zo’n grote stad ook met wat minpunten. De weg oversteken is een echte prestatie, elke keer als ik ongedeerd aan de overkant kwam veegde ik wel een druppeltje zweet weg van de spanning. Eigenlijk moet je gewoon langzaam lopen met je ogen dicht, stapje voor stapje, en hopelijk rijden de scooters dan om jou heen.

In grote steden kan je je ook wel eenzaam voelen. M’n reisgenootje was in Mui Ne achtergebleven om Kitesurf lessen te nemen, dus ik was hier in m’n eentje.
Ik vond het eigenlijk ook niet zo heel erg. In de afgelopen 2,5 maand ben ik hooguit 5 dagen alleen geweest, dus even wat voor mezelf doen vond ik ook prima.
In de avond ga je dan natuurlijk niet zo heel snel uit, maar ik ging gezellig naar het circus of naar de bioscoop. Dan kom ik buiten en dan lijkt het alsof ik nog steeds een film aan het kijken ben. Neehoor, it’s Saigon, baby!

Uiteraard ben ik hier naar het War Remnants Museum geweest. Buiten zie je al wat tanks staan en helikopters die ze in de oorlog gebruikten. Binnen was het behangen met afbeeldingen die in die tijd gemaakt zijn. Bij sommigen krijg je echt de rillingen, omdat het echt heel wreed is.
Ook hangt er de beroemde afbeelding van Kim Phuc, “the girl on the picture”.

Van Bas heb ik in Hoi An nog de tip gehad om naar de Mekong Delta te gaan, wat ik oorspronkelijk niet van plan was. Met een van de meiden uit Hoi An gingen we 2 daagjes op bootjes varen en namen ze ons naar hutjes waar ze snoepjes maakten van kokosnoten, naar een bijenhouder waar we lekkere thee met honing mochten drinken en lieten ze ons zien hoe ze ricepaper maken, wat ze hier voor van alles gebruiken.
Ook mocht ik nog een python van 2,5 meter om m’n nek, wat ik wel heel stoer vond eigenlijk.
De volgende ochtend gingen we naar een “Floating Market”. Een markt waar ze geen kraampjes hebben, maar alleen maar bootjes. Ze verkochten daar voornamelijk eten en drinken. Zelfs de kinderen helpen met verkopen en proberen zo zielig mogelijk te kijken om je van je geld af te helpen. Sorry, maar bij mij helpt dat niet.
Daarna zijn we ook nog naar een boerderijtje geweest waar ze allemaal fruit in de bomen hadden hangen. Als lunch kocht ik toen een halve ananas en een mango, voor maar 70 cent!
Ik hou van Vietnam!

Na de Mekong Delta ging ik nog even terug naar Saigon voor een tripje naar de Cu Chi tunnels.
Dit hele stelsel werd in de oorlog met Amerika gebruikt door de Vietcong om zich te verstoppen.
Zelf mochten we ook nog even de tunnels in, en ik kan je vertellen dat het geen leuke ervaring is.
Het is er nog geen meter hoog en erg benauwd en smal. Onvoorstelbaar dat de “American-killer heroes” daar met wapens en met snelheid doorheen moesten komen.



Na 5 weken tijd was het echt wel tijd om Vietnam te verlaten. Heb het er erg naar m’n zin gehad, maar ik wil m’n planning niet helemaal in de war gooien en 5 weken is lang zat.
Ik ben gister aangekomen in Phnom Penh in Cambodja.
Voordat ik de bus instapte had ik al mijn Dong maar even omgewisseld voor US Dollars, omdat Bas aan de grens constant werd afgezet en extra moest bijbetalen.
Gelukkig had ik hier totaal geen problemen en was ik in ongeveer twintig minuutjes de grens over.
Ik ben van plan om ongeveer twee weken in Cambodja te blijven aangezien ik de New Year’s Eve Full Moon party niet wil missen in Thailand.

Voor kerst zit ik dus nog wel in Cambodja. Vooral rond deze tijd denk ik wel aan thuis, aan de verjaardagen van m’n maatjes en het is over een paar dagen ook mijn verjaardag.
Ik denk dat ik maar een grote verjaardagstaart koop en ga uitdelen om vrienden te kopen.
Je moet toch wat he?

Okeelaat!