Angkor What?

Vandaag is alweer mijn laatste dag in Cambodja en heb het ook hier weer super naar m’n zin gehad.
M’n eerste paar dagen hier ben ik in de hoofdstad Phnom Penh gebleven.
Vergeleken bij Saigon is Phnom Penh echt een rustige stad, maar dat is ook wel lekker.
Kan ik tenminste normaal de straat oversteken zonder mijn leven te riskeren.
Voor het eerst sinds mijn reis zag ik nu veel bedelaars, veel moeders die medelijden willen wekken door hun magere kindje in je gezicht te drukken of mensen die ledematen zijn verloren aan de vele mijnen die over het land verspreid liggen.

Vanuit Phnom Penh ben ik nog naar de “killing fields” geweest. Daarom wordt het nu tijd voor een kort lesje geschiedenis.
In 1975 was de “Khmer Rouge”, een militaire tak van een communistische partij aan de macht.
De steden werden ontruimd en bevolking werd gedwongen om te verhuizen naar het platteland.
Ze streefden naar een maatschappij zonder klassen, zonder arm en rijk en probeerden dit te bereiken door geld, cultuur, eigendom, religie en markten te verbannen.
Scholen, ziekenhuizen, banken, tempels werden gesloten en werden gebruikt als gevangenis.
Alleen de pure mensen werden toegestaan om hun steentje bij te dragen aan het opbouwen van deze nieuwe maatschappij en de rest werd letterlijk uitgeroeid.
Tussen 1975 en 1979 zijn er ongeveer 2 to misschien wel 3 miljoen vermoord (van de 7 miljoen inwoners) in de kampen waar de killing fields van Choeung Ek er een van was.
In dit kamp zijn minimaal 17.000 mensen afgeslacht, waaronder vrouwen, kinderen, intellectuelen, minderheden en inwoners van de steden.
De meesten werden doodgeslagen om kostbare kogels te besparen en baby’s werden bij hun benen vastgepakt en doodgeslagen tegen bomen…

Tegenwoordig staat er bij de killing fields een monument in het midden, gevuld met kledingresten, schedels en andere botten van de vele slachtoffers. Een naar gezicht wat je de rillingen geeft.
En dan te bedenken dat het allemaal nog niet zo heel lang geleden is.
Als je rondloopt in Cambodja zie je weinig terug van deze gebeurtenissen en dankzij bijvoorbeeld toerisme is dit land er weer bovenop gekomen. Het is een vrolijk en vriendelijk volkje.
De verkopers op straat zijn behoorlijk agressief en brutaal, maar op een grappige manier.
Zij moeten ook gewoon hun geld verdienen.

Na Phnom Penh ging ik naar het badplaatsje Sihanoukville. Een stadje dat uit niks anders bestaat dan resorts, guesthouses, barretjes en restaurants.
Er komen veel toeristen uit verschillende landen maar ook onder de bevolking zelf is het een populaire vakantiebestemming.
Op het strand word je wel veel lastig gevallen door mensen die dingen willen verkopen.
Ze verkopen van alles, van fruit tot inktvis op een stokje en van massages tot pedicures.
Een vrouwtje viel me elke dag lastig en keek afkeurend naar mijn teennagels omdat zij ze te lang vond, ze bood me een voetbehandeling aan maar daar had ik geen zin in.
Ik besloot dus zelf mijn nagels te knippen om van het gezeik af te zijn, maar dan vinden ze wel wat anders. De volgende dag had ik een leuk antwoord voor haar klaar als ze het aanbood, maar toen was er weer wat met het eelt op mijn voeten… Ze hebben altijd wel wat anders wat ze je aan willen bieden.

De dag voor mijn verjaardag werd me gevraagd of ik misschien de volgende dag mee wilde op een booze cruise. Daar moest ik even overnadenken. (Yeah, right!)
Het leek me een leuke manier om m’n verjaardag te vieren en dat was het ook.
Met ongeveer 25 man op een boot richting een eiland met veel drank en goede muziek.
Erg naar mijn zin gehad en vond zo’n booze cruise zo leuk dat ik een paar dagen later nog een keer het eiland onveilig wilde maken.

In dit plaatsje was ook alles versierd voor kerstmis en stonden er kerstbomen op het strand. Dit doen ze natuurlijk voor de toeristen want zelf snappen ze niet wat kerst is.
In een restaurant vroeg een vrouwtje of ik ook kerst in mijn “natie” had. Ze zei dat ze soms op televisie kerst zag en zag wat ze beschreef als everybody happy, smiling grandma.
Ze vroeg me of christmas ook ogen had… Nee, ze begrijpen er niet veel van maar het is een leuk excuus om feest te vieren.

Zelf ben ik met kerst naar de tempels van Angkor Wat geweest. Angkor Wat is het grootste religieuze bouwwerk ter wereld en is onderdeel van een grote verlaten stad vol met tempels. In de twaalfde eeuw was dit de hoofdstad van het rijk.
Tegenwoordig trekt het tempelcomplex ongeveer een miljoen bezoekers per jaar.
Ik kocht mijn kaartje voor de volgende dag vlak voor zonsondergang en kon daarvan diezelfde dag nog genieten en het was alvast een leuk voorproefje voor de volgende dag.
Ik wilde de zonsopgang ook zien bij de tempels dus klom half 5 uit mijn bed en had afgesproken met een moto-bestuurder die mij de hele dag zou rondrijden voor een prikkie.
Het gebied is echt heel groot en je kan het niet lopend af. Ik werd elke keer bij de grote tempels afgezet en kon dan zelf rondlopen en werd daarna weer naar de volgende tempels gebracht op de scooter.

’s Avonds hadden we hier in m’n guesthouse een kerst-diner. Een groepje had dit georganiseerd en we konden de hele avond genieten van onbeperkt Aziatisch eten en veel bier.
Buiten hadden we een kampvuurtje gemaakt en gezellig gepraat met kerstmuziek op de achtergrond.
Niet zo’n traditionele kerst, maar je moet het maar improviseren.
De mensen hebben hun best gedaan met de lichtjes en ballonnen (i.p.v. kerstballen) en we hadden een mooie boom met kartonnen afbeeldingen.

Morgen vertrek ik naar Bangkok en ga vanaf daar richting de eilanden in het zuiden. Met Nieuwjaar is hier een groot feest op het strand met meer dan 50.000 man. Schijnt dat het gekkenhuis wordt!
Ook zie ik Bas binnenkort weer, dus dat is ook weer gezellig.
Ik wens iedereen alsnog een “happy merry christmas” zoals ze het her zeggen en alvast een gelukkig Nieuwjaar!

Okeelaat!