Incredible India, full power!

Het is zover, mijn laatste dagje op reis. Het is weer een geweldige maand geweest hier in Incredible India. Niks is gegaan zoals gepland en dus precies zoals ik het wil hebben.
Door het hete weer in India had ik mijn route gewijzigd en zou ik naar het noorden gaan.
Onderweg wilde ik nog wel even een stop maken in Agra.

In Agra, ietsje ten zuiden van Delhi, staat een van de mooiste gebouwen ter wereld.
A teardrop on the cheek of eternity, de Taj Mahal.
Dit mausoleum is gebouwd door Mughol keizer Shah Jahan om zijn favoriete vrouw, Mumtaz Mahal te herdenken. Ze stierf tijdens de geboorte van hun veertiende kind.

Aangekomen bij mijn guesthouse ontmoette ik een Zweedse jongen en een Nederlandse vrouw.
Even een hapje gegeten op ons rooftop restaurant met een prachtig uitzicht op de “Taj” onder het genot van wat lauwe biertjes, het was tenslotte Koninginnedag.
De volgende dag ging ik met de Nederlandse extra vroeg op om van de zonsopgang te genieten bij de Taj.
Een prachtig gebouw, er is onwijs veel aandacht besteed aan de details die het nog schitterender maken.

Vanaf Agra ging ik door naar Delhi waar ik op een bus stapte naar hoger gebied.
Na één nachtje in Shimla stapte ik wederom op de bus, deze keer richting Manali.
Ik liet me maar weer meesleuren door een TukTuk chauffeurtje naar een guesthouse in het oude, goedkopere gedeelte.
In het guesthouse ontmoette ik elke dag meer en meer mensen.
Ik had een mooi tafeltje en stoeltje op m’n veranda, waar iedereen gezellig kwam drinken.
Het regende veel rond deze tijd, dus veel anders dan drankspelletjes kwam het niet.

Ik kwam hier op een punt dat ik bij mezelf dacht dat ik het weer geweldig naar m’n zin had en eigenlijk niet weg wilde. Ik dacht dat ik hier 3 dagen zou blijven, het werden er uiteindelijk 10…
Voordat ik naar India kwam was ik heel gestrest, ik wilde zoveel mogelijk zien en had natuurlijk maar een maand.
Nou heb ik dat opgegeven en besloten gewoon van het moment te genieten, langer blijven als ik het naar m’n zin heb en weggaan als ik het ergens niks vind.
Ik ben goed tot rust gekomen en heb goed kunnen terugdenken aan alles wat er is gebeurd in de afgelopen maanden.

Op een gegeven moment moest ik toch echt verder, want er was nog maar een weekje over.
Een weekje waarin ik ook nog naar de verblijfplaats van de Dalai Lama wilde, en waarin ik ook nog moest souvenir shoppen en mijn fans vermaken met een laatste blogje. Druk, druk druk!
Met een meisje die ik in Manali had ontmoet ging ik richting McLeod Ganj, een iets lager gelegen bergdorpje waar het alweer wat warmer was.
De omgeving was schitterend, een van de mooiste busritten van de reis, maar dit plaatsje was niet helemaal mijn ding.

In McLeod is de hele New Age scene erg groot. Het hele dorp is overgenomen door hippies.
Het soort van nietsnut-type. Iedereen heeft dreadlocks, blowt de hele dag en mensen zitten met hun gitaar en bongo op het midden van de straat liedjes te zingen met mede hippies.
Activiteiten in dit dorp zijn dingen als Yoga, Spiritual Healing, Rebirthing, Hypnose, Tantra, jongleren en allemaal van dat soort onzin. Niet helemaal mijn ding dus, maar erg relaxed verder.
Sinds ik richting het noorden ben gegaan word ik veel minder lastig gevallen, het is veel schoner en je word minder gauw afgezet als je iets wilt kopen. En dat bevalt me prima!

Vanaf nu is het echt aftellen. Na Mcleod Ganj ging ik met een oncomfortabele so-called deluxe bus richting Delhi. In de bus zaten veel toeristen en iedereen zat een beetje in het zelfde schuitje.
Allemaal nog maar een paar dagen te gaan. Je gaat momenteel namelijk niet voor je lol naar Delhi.
De stad licht in puin omdat ze alles aan het opknappen zijn voor de Common Wealth games 2010.
Iets wat ik eigenlijk niet zie gebeuren, gezien de huidige situatie.
Het puin dus en het feit dat het weer 49 graden is in plaats van lekker 20-25.

Na een dagje rondlopen had ik het al gauw gehad, geen behoefte meer om tempels en forten te bezoeken. Meer een beetje kijken wat ik allemaal nog wil kopen hier als souvenirtjes en kadootjes voor m’n lieve ouders die me zo lang hebben moeten missen.
Morgen dus veel shoppen en dan inpakken…

Ongelofelijk hoe snel het voorbij is gevlogen, ik weet nog precies dat ik iedereen een knuffel gaf en in de auto stapte richting het vliegveld in Düsseldorf.
Dat ik m’n eerste Pad Thai haalde in Khao San Road, het tuben in Laos, de tijd van m’n leven in Vietnam had, kerstmis in Angkor Wat, Nieuwjaar op het Fullmoon Festival, genieten van de natuur in Borneo, feesten in Indonesië, verdwalen in Singapore, trekking in Nepal…
En daar zit ik nu in New Delhi, m’n laatste blogje te typen. Denkend aan de afgelopen 8 maanden.

Ik ben nu niet alleen af aan het tellen tot het einde van mijn reis, maar ook aftellen tot ik mijn familie en vrienden weer terugzie, die ik erg heb gemist. Het heeft zoals je wel begrijpt twee kanten.
Maar ik denk dat het wel mooi is geweest zo. Op een gegeven moment zijn het zoveel nieuwe indrukken van zoveel verschillende landen dat je heel snel went aan de gekste dingen.
Ik vind het toch wel jammer om dit leventje op te geven, maar there’s always next time.

Geen seconde zal ik spijt hebben van de beslissing die ik heb gemaakt om te gaan reizen. Ik denk dat ik er sterker en wijzer uit ben gekomen. Ik heb me dankzij de emmerst drank vast niet altijd helemaal naar mijn leeftijd gedragen, maar het gaat natuurlijk allemaal om een leuke tijd hebben. En dat is gelukt.
Jungle trekking, duiken, rock climbing, thaiboksen, in de bergen hiken. Dingen die ik nooit eerder heb gedaan en dankzij deze reis allemaal heb mogen meemaken.
Iedereen die twijfelt om hetzelfde te doen, gewoon doen. De enige die je in de weg staat ben jij (en misschien je banksaldo).

Heerlijk om straks weer in mijn eigen bedje te liggen. Mijn eigen douche.
Een lekker broodje pindakaas. Je niet altijd klam en vies voelen. Niet overal zand hebben. Niet meer inpakken. Overal de echte prijs van weten. Niet meer worden afgezet.
Allemaal dingen waar ik wel weer aan toe ben.
Natuurlijk zijn er ook dingen die ik ontzettend zal missen.

Nieuwe dingen zien. Vrijheid. Mensen ontmoeten die overal vandaan komen, waarmee je binnen een dag al een goede vriendschap kan opbouwen. Goedkoop kunnen leven. Het eten… oei het eten ga ik nog het meest missen. Haal de instant noodles en chili pepers maar gauw in huis, moederlief!
De Nederlandse kost kan me niet meer behagen.

Ik heb de laatste foto’s van India allemaal online gezet voor jullie, zodat jullie een beeld kunnen scheppen bij mijn verhaaltje.
Zondag 23 mei, 19.30 kom ik aan op Schiphol en dan is het officieel over. Maakt weer een mooi excuusje om een feestje te vieren. Maandag hebben we vrij, dus waarom niet?

Ik wil al mijn trouwe lezers bedanken, alhoewel het aantal sterk gekrompen is in de afgelopen maanden. Maar dit blogje heb ik niet alleen voor jullie geschreven, maar ook voor mezelf.
Voor de liefhebbers, wees niet getreurd, there’s always next time. South America, baby!
Ik zal nog een laatste keer afsluiten met een

Okeelaat!